Natthapon님의 프로필~•++ Heineken Unlimited!...사진블로그리스트기타  |  도구 도움말 |
H...E...L...L...O ! ! เข้ามา blog ท่านอย่านิ่งดูดาย... กดอ่านแล้วเม้นท์ไวๆด้วย
ChanchooChalina님이 남긴 글:
เหมือนว่ามันไม่มีเหตุผล เหมือนฉันเป็นแค่คนอ่อนไหว
เหมือนเป็นคนดื้อดึงใช่มั๋ย แค่จริงใจกับความต้องการ
....................?????..........................
7월 9일
ChanchooChalina님이 남긴 글:
เหมือนว่ามันไม่มีเหตุผล เหมือนฉันเป็นแค่คนอ่อนไหว
เหมือนเป็นคนดื้อดึงใช่มั๋ย แค่จริงใจกับความต้องการ
....................?????..........................
7월 9일
ChanchooChalina님이 남긴 글:
เหมือนว่ามันไม่มีเหตุผล เหมือนฉันเป็นแค่คนอ่อนไหว
เหมือนเป็นคนดื้อดึงใช่มั๋ย แค่จริงใจกับความต้องการ
....................?????..........................
7월 9일
ChanchooChalina님이 남긴 글:
เหมือนว่ามันไม่มีเหตุผล เหมือนฉันเป็นแค่คนอ่อนไหว
เหมือนเป็นคนดื้อดึงใช่มั๋ย แค่จริงใจกับความต้องการ
....................?????..........................
7월 9일
ChanchooChalina님이 남긴 글:
เหมือนว่ามันไม่มีเหตุผล เหมือนฉันเป็นแค่คนอ่อนไหว
เหมือนเป็นคนดื้อดึงใช่มั๋ย แค่จริงใจกับความต้องการ
....................?????..........................
7월 9일
|
~•++ Heineken Unlimited!!๏•~11월 1일 - ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ - ผู้เข้าชม:. ถ้าเช้าวันหนึ่งคุณตื่นขึ้นมา เปิดหน้าต่างออก แสงแดดสาดส่องเข้ามา คุณจ้องมองท้องฟ้า เมฆเคลื่อนอยู่บนนั้นอย่างช้าๆ
และแล้วคุณก็รู้สึกว่าเหมือนหลงอยู่ในโลกนี้เพียงคนเดียว
คุณหันไปมองรอบๆตัว ทุกๆอย่างเหมือนไม่ใช่ของๆคุณ
คุณเปิดทีวี เปลี่ยนช่องไปมา โดยไม่รู้ว่าจะดูรายการอะไรหรืออยากดูมันหรือเปล่า
คุณแค่อยากให้ห้องๆนี้ไม่เงียบ คุณมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ผู้คนเริ่มออกจากบ้าน
คุณมองคนเหล่านั้น คุณไม่รู้จักพวกเขาและพวกเขาก็ไม่รู้จักคุณ
คุณเริ่มนึกถึงคนที่คุณรู้จัก อยากโทรศัพท์หาพวกเขา แต่ก็รู้ดีว่าคนเหล่านั้นก็ไม่ได้ .........รู้จักคุณอย่างแท้จริง
คุณรู้ว่าสายสัมพันธ์นั้นเปราะบางและล่องลอยราวฝุ่นละอองในห้อง
คุณรู้สึกโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนมากมายทั้งที่รู้จักคุณ
..................ยินดีด้วย คุณได้กลายเป็น ค น เ มื อ ง อย่างแท้จริงแล้ว................. 10월 27일 - Realize -คุณมีจิตใจ ผมก็มีจิตใจ ค น ทุ ก ค น มี จิ ต ใ จ เป็นเรื่องที่ไม่อาจปฏิเสธได้ และในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าคนอื่นก็มีจิตใจเหมือน ๆ กัน แล้วทำไม ยังต้องมีคนที่โดนทำร้ายจิตใจอยู่ร่ำไป . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ผมรู้ว่า บางครั้งผมเองก็ทำร้ายจิตใจใครหลาย ๆ คน อาจด้วยความตั้งใจ หรือ เพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของผมเอง แต่ก็ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ผมจะไม่รู้สึกเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ผมเองรู้สึกผิดทุกครั้งที่เห็นใครต้องมาเสียใจเพราะผม แต่ผมก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้
เพราะผมก็ไม่เคยแน่ใจในตัวเองซักครั้ง . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ผมรู้ดีว่า มันก็คง "เจ็บ" เท่า ๆ กัน . . . . .
10월 18일 นี่คือตอนจบของคนไม่พูดกัน เมื่อเราสองคนไม่ค่อยพูดกัน ยิ่งนานนับวันสองเราเริ่มเปลี่ยน * นี่คือตอนจบของคนไม่พูดกัน ยิ่งนานก็ยิ่งเหินห่าง แค่อยากให้เราได้เริ่มใหม่ ไม่อยากให้ใครต้องมาเปลี่ยน
เพลงนี่คือตอนจบของคนไม่พูดกัน - Z -UIChoo 10월 16일 (づ￣ ³￣)づ - ผู้ใหญ่ -บางที..การเป็น "ผู้ใหญ่" ..อาจหมายถึง..
การมีชีวิต..อยู่กับคำตอบต่างๆ..
ที่มีอยู่โดยไม่ตั้งคำถาม....
มีคำตอบ.. โดยไม่ต้องมีคำถาม
คนที่ชอบ "ถาม" คือศัตรูของ "คำตอบที่มีอยู่"
..............................................
บางที..ผมอาจเข้าใจผิดก็ ได้ ... ผมจำได้ว่าตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
พวกคุณที่เป็น "ผู้ใหญ่" ตอนนั้นบอกกับผมว่า..ผมจะเข้าใจอะไรๆ ได้เอง..
...เมื่อเติบโตเป็น "ผู้ใหญ่"...
แต่เมื่อ...ผมมองดู "ผู้ใหญ่" คนอื่นๆ ในรุ่นเดียวกัน
ผมกลับ..พบเห็นแต่ "ผู้ใหญ่" ที่ทำตัวเหมือนตัวเอง
เข้าใจ..ทุกสิ่ง..ทุกอย่าง..แจ่มแจ้งแล้ว...
 ...Peter Bichsel...
11월 3일 Life is not easy and smooth.Miss u my spaces
กลับมาแล้วครับ.....ห่างหายจากการอัพ เป็นเดือนๆ
คิดถึง blogตัวเองมากมาย... เข้ามาเม้นท์ แต่ก็ไม่ได้อัพ มีเรื่องราวมากมายในชีวิต เยอะแยะไปหมด จนไม่รู้ว่าจะเขียนยังไงหมด
จริงๆ อยากเขียนอะไรต่ออะไรมากมาย
แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนก่อนดี blog หน้านี้..คงมีหลายอารมณ์ปะปนกัน..เหมือนเจ้าของมัน ^^! + + รับปริญญา + +
วันแห่งความภูมิใจที่สุด
ได้เจอเพื่อน ถ่ายรูป ซ้อมสองวัน เหนื่อยมาก แต่ก็มีความสุข
ใจหาย...ที่ชีวิตนักศึกษา ต่อจากนี้ไป...จะกลายเป็นแค่ความทรงจำ คิดถึงวันเวลาเก่าๆ ความสุขเก่าๆ คิดถึงเพื่อน ๆ CSA We'll FRIENDS together ..Forever.. ขอบคุณนะ...สำหรับดอกไม้ ของขวัญ
ขอบคุณเหล่าสหายทุกคน โดยเฉพาะแอนดริว..ที่มาอยู่ด้วยตั้งแต่เช้า ถ่ายรูป ถือของให้ ( ถ้าไม่มีเมิง..กรูคงแย่แน่ๆ) + + Work Work Work + +
วงจรชีวิต ทำงานทุกวัน หยุดวันอาทิตย์วันเดียว วันจันทร์ตื่นไปทำงานต่อ
ผ่านมา 10 เดือนตั้งแต่ปีใหม่ อะไรๆไม่เคยเหมือนเดิมเลย 2 ปีที่แล้วรู้สึกสนุกกับชีวิตมากกว่านี้ ทั้งๆที่ยังไม่สามารถประคองตัวเองได้เท่าตอนนี้ ก็แปลกดี แต่ก็ยังสบายดีอยู่ครับ ^____^ + + การสูญเสีย + +
รู้สึกใจหายอยู่ลึกๆ กับการเปลี่ยนแปลง
ผมเข้าใจว่าอะไรๆ มันก็ต้องผันแปรไปตามกาลเวลา ตามวัฎจักร และมันเป็นเช่นนี้มาช้านานแล้ว แต่ทำไมโลกแห่งเวลาถึงใจร้ายนัก ? ทำไมชอบพรากสิ่งดีๆ หรือคนที่เรารักไปจากเราเสมอ... + + ความรัก + +
วันนี้
พิสูจน์แล้วว่า ไม่ว่าจะสุข หรือทุกข์ ผมยังมีคนข้างๆที่คอยเป็นกำลังใจให้เสมอ... " พ่อครับ แม่ครับ ถึงจะไม่เคยบอกเป็นคำพูด แต่ผมก็รักพ่อกับแม่มากนะครับ " ทั้งนี้ความเหน็บหนาวในร่างกายและหัวใจ..อาจรักษาได้ดีในความรักที่มาจากครอบครัว
 ช่วงนี้...ชีวิตดูยุ่งเหยิง วุ่นวาย...(-___-!!) ทางเลือกในชีวิตเยอะแยะไปหมด เลือกมาก...สุดท้ายก็คงไม่เหลืออะไรเลย ?? ถึงจะมีช้อยส์ให้เลือกมากเท่าไหร่ในสมอง ถึงยังไงมันต้องจบลงที่... ไปต่อ เพื่อวันพรุ่งนี้ที่ดีกว่า.. ไว้มาต่อวันหลังดีกว่า บ๊ายบาย ดูแลตัวเองด้วยนะครับ 12월 15일 แรกบิน…( First fly )I believe i can fly จ ากลูกนกน้อยๆในรังใหญ่ กลายเป็นนกแรกรุ่นที่พร้อมจะบินขึ้นสู่ฟากฟ้า กว่าจะนกมันจะบินได้อย่างกล้าแข็ง มันต้องหัดบินสักเท่าไหร่กันนะ
ครั้งแรกที่มันโผบินขึ้นสู่ฟากฟ้า มันเคยตกลงมาบ้างไหม การขยับปีก แต่ล่ะครั้งมันจะผิดจังหวะบ้างหรือเปล่า มันเคยบินหลงทิศทางบ้างไหม
ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีการเรียนรู้ “ครั้งแรก” การเรียนรู้กันทั้งนั้น แม้กระทั่งนก และนับประสาอะไรกับคน ถ้าการเรียนรู้ “ครั้งแรก” มักจะเป็นประสบการณ์ ที่มักจะจดจำได้เสมอ…
“ แ ร ก บิ น ” ของนก มันคงไม่ต่างอะไรกับ”ครั้งแรก” ของคนในการทำอะไรสักอย่าง
“ ครั้งแรก ” ทำถูก ทุกอย่างมันก็คงโอเค…
“ ครั้งแรก” จึงเป็นอะไรที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำเสมอ…
ครั้งแรกที่ลองขี่ จักรยาน
ครั้งแรกที่ลองว่ายน้ำ
ครั้งแรกที่หัดขับรถ
ครั้งแรกที่รู้จักความรัก
ครั้งแรกที่ออกเดท..
ครั้งแรกที่โดดเรียน
ครั้งแรกที่ดื่มเหล้า..
ไม่มีใครจำได้ว่า คนที่เหยียบดวงจันทร์คนที่ 2,3,4เป็นใคร
ฉะนั้น “ครั้งแรก” ในการกระทำของคน มันคงไม่ต่างอะไรกับ “แรกบิน”ของนก
กำลังอยู่ในช่วงระหว่าง หัด บิน จะบินขึ้นไหมว๊ะ เรา ^^"
5 5 5 5 5 5 5 55 5 5 12월 7일 an accident>
>>
อังคารที่ผ่านมา
แวะปายหาเจ้อุ๋ยที่เกษตรบางเขน พอดีเจ้แกได้จ๊อบจัดสวนหน้างานไรซักอย่างเนี่ยจำไม่ได้ เสร็จจากช่วยแม่ที่ร้าน
ก็ออกจากบ้านเกือบ 6 โมงเย็นได้ นัดเจ้ไว้ที่อาคารจักรพันธ์ฯ อ่ะนะ เสื้อยืด กางเกงขาสั้น
วันนั้นก้อ แบบ..กะไปช่วยเต็มที่เล๊ย ไปถึงก็มีเจ้ อ.ชาติ และก็อู๋ กำลังพัลวันกันอยู่ แต่...
เรื่องของเรื่องก็คือไม่ทันจะได้ช่วยไร อ.ชาติก็ต้องพาผมไปส่งร.พ. ทำแผลที่ถลอกปอกเปิดไปทั้งตัว รวมทั้งรอยเย็บที่คาง ฝากไว้เป็นความทรงจำที่ไม่มีวันลืมอีก 1ที่ ซะงั้น งงอะดิ!! ไม่บอก ปล่อยให้งง เพราะผมเองก็ยังงงๆอยู่เหมือนกัน หุหุ ทุกคนต่างลงความเห็นว่าสัญชาติญาณการป้องกันตัวของผมไม่ได้เรื่อง
ไม่เหมือนตอนกระดกเหล้าอาวซะเลย (เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ??) หน่ะ ไม่เป็นไรมากแล้วคับ สิ่งที่อยากจะบอกไว้กับทุกคนก็คือ
"อุบัติเหตุ เกิดขึ้นได้ทุกเวลา ทุกสถานที่" แต่สิ่งที่ต้องเตรียมพร้อมไว้รับมือกับมันก็คือ " สติ" พยายามตั้งสติให้ได้ แล้วทุกอย่างมันจะคลี่คลายลงไปได้เยอะเลย (ไม่ได้อ.ชาติ ก็แทบแย่เหมือนกัน)
นอกจากสติแล้ว เกือบลืมเลย อย่าลืม "สตางค์" ด้วยนะคับ เผื่อๆไว้ ยิ่งโดยเฉพาะกับร.พ.เอกชน หุหุ 
t h a n k y o u
ปล. 1  ขอบคุณทุกๆคนคับ อู๋ เจ้อุ๋ย อ.ชาติ และก็น้องแพร(คนเรียกแท๊กซี่ พาไปส่งร.พ.)ที่แสนน่ารักปล. 2 พฤหัสที่ 8 คิวรับพระราชทานปริญญาบัตรของ ' ปรีช์ ' มัน ยินดีด้วยเพื่อนปล. 3 เสาร์ที่ 10 รัตนาราตรี รวมพลกันอีกครา หุหุปล. 4 คิดถึงเทอจัง ยัยตัวร้าย ชิวๆแล้นน ไม่ต้องห่วงนะ |
|||||||||||
|
|
